Dalaborg

Witamy w Dalaborg, ważnym miejscu w historii Szwecji

Dalaborg został założony w zmowie pomiędzy synami króla Magnusa Ladulocka Birgera, Erika i Valdemara. Ten ostatni zaplanował zachodnie Królestwo Nordyckie z twierdz wokół południowego Vänern z Lödöse jako stolicy. Erikskrönikan mówi nam, że chłopi musieli pracować dzień i noc na budowie zamku. Król Birger zaatakował Dalaborga w tym samym roku i podpisano traktat pokojowy. W roku 1308 zamek został oblegany bez powodzenia przez norweskie siły.

Zamek był zarządzany pod koniec XIV wieku przez jednego z najważniejszych mężczyzn w kraju, Marszałka Erika Kettilssona Puke. Dołączył do dwunastu szwedzkich wspaniałych zapewnień wierności Drottning Margarety z Danii i Norwegii, która odbyła się tutaj 22 marca 1388 roku, w wyniku czego Margareta została królową Szwecji.

Niezadowolenie z, między innymi, wykonywania władzy duńskich sił zbrojnych w Szwecji pod rządami króla Eryka Pommerna doprowadziło do Engelbrektsfejden i Dalaborg został spalony i zniszczony w 1434 roku. Nazywał się Palle Joansson i był Duńczykiem. Zamek nigdy nie został odbudowany i jak w wielu innych miejscach zamku w Szwecji, otaczające kamienie i inne materiały budowlane zostały zabrane z ruiny. Dalsland nie miał żadnych innych zamków w średniowieczu niż Dalaborg, jednak fortyfikowane fermy burzowe są znane.

Na prawo od drogi prowadzącej do ruiny są pozostałości po cegieł. Murarstwo jest doskonałe na mapie z 1781 roku, ale nie jest pewne, kiedy został zbudowany.

Obiekt został zbadany w latach 30. i dalej na krawędzi znajduje się kilka znaków opisujących zamek i jego miejsce w krajobrazie Vänern.

• Terrain as Defense * *
• Terrain as Defense * *

Kiedy zbudowano obiekt obronny, teren został użyty, aby utrudnić atakującemu atak. Często zamki zostały zbudowane na naturalnej wysokości, gdzie łatwo jest strzelać do napastnika, podczas gdy on musi zaatakować w górę. Naturalne strome słupy, woda lub mokradła były wykorzystywane do ograniczenia miejsca i sposobu, w jaki napastnik mógł przenieść się do zamku. Gdyby nie było naturalnych wysokości lub przeszkód, można by je zbudować z siłą roboczą, ale był to czasochłonny i kosztowny proces, więc krajobraz został wykorzystany tak dobrze, jak to mogło ułatwić budowę.

Dalaborg leżał z trzema bokami do Vänern na skraju Slottskullen. Koniec jest oddzielony od lądu przez wąwóz, na którym teraz stoisz. Wąwóz tworzy naturalną fosę, która jest łatwa do obrony przed płaskowyżem powyżej, tutaj również ślady po znalezionej skorupie. Według wykopalisk archeologicznych droga do zamku w fosie była żwirowana. Napastnik musiał poruszać się wzdłuż płaskowyżu, gdzie obrońcy mogli rzucać na nich kamieniami lub strzelać z nich pędzlami, strzałami lub wczesnymi armatami ręcznymi. Ponieważ zamek został zbudowany na górze, nie było również możliwe, aby napastnik kopać, co było powszechne dla dłuższych sieges. Wiążąca droga i górzysty teren utrudniają rozwój większych maszyn oblężniczych, takich jak tace murarskie do zamku. Krajobraz wokół zamku został z pewnością ujawniony na drzewach i podroślinności, aby zapewnić wolne pole ognia dla obrońców zamku i możliwość zobaczenia napastników na dłuższą metę.

• Block House * *

Stoisz przed jedyną średniowieczną ruiną Dalslanda. Synowie króla Magnusa Ladulocka; książę Erik i Valdemar wybudowali w 1304 Dalaborg, który został później zburzony podczas buntu Engelbrekt w 1434 roku.

W 1930 r. przeprowadzono badanie archeologiczne zamku i odbudowę ruiny. Śledztwo wykazało ślady ognia w ziemi, pokazując, że oblężenie zamku w 1434 roku było gwałtowne.

Główny budynek mógł być tak zwanym budynkiem bloku i składał się z muru parteru z drewnianą konstrukcją z dachami torfowymi na górze. Dom został zbudowany tak, że częściowo wykorzystuje skałę jako fundament i dlatego tylko mury były potrzebne dla północy i zachodu. Ściany miały ślady liberii, co wskazuje, że były polerowane. Zakres joist otwory w ścianie są prawdopodobnie ślady kotwiczenia nadbudowy drewna. Galeria strzelecka mogła przejść wzdłuż boków zamku, gdzie obrońcy mogli wystrzelić napastników pędzlem ręcznym lub jak pisze Charles Chronicle o zniszczeniu zamku w 1434 roku; z pistoletami, prawdopodobnie wczesnym armaty.

Ogród jest otoczony przez mury z trzech stron, a na wschodzie jest ograniczony przez kamienną rampę przed fasadą kaucji. Pomiędzy wielorybem a fasadą, znaleziono grubą warstwę dmuchającą. Jedna teoria jest taka, że było to zapobieganie atakującym, ponieważ obszar gliny może być mokry i sprawiają, że bardzo śliskie i tym samym utrudniają podejście do ściany.

Na wykopaliskach w latach 30. pielgrzymki, ostrogi, tace, różne naczynia, jak również odłamki z Renu kamiennych towarów. W 1994 roku ruina została przywrócona i zaopatrzona w nowe pokrywy ścienne.

• Świat * *
• Świat * *

Dalaborg miał strategiczne stanowisko w Friends z komunikacją do reszty zachodniej Szwecji. Południowo-zachodni burżuazja jest Qvantenburg, który pierwotnie był farmą dostaw do Dalaborg. Söderut na progu Dalberga był rynkiem z najlepszym naturalnym portem Vänern, o którym po raz pierwszy w 1508 roku wspomniano w pisemnych źródłach. Na rynku Charles IX postanowił zbudować miasto do kontroli handlu i przeciwdziałania handlu granicznego z Norwegią, ale plany nigdy nie zostały zrealizowane, z drugiej strony, budowa królewskiego dziedzińca rozpoczął.

Jezioro było nie tylko przeszkodą dla napastnika, ale również okazją do komunikacji z resztą zachodniej Szwecji. Woda wokół krawędzi jest zbyt płytka, aby dodać łodzią, z wyjątkiem jednego miejsca, po północnej stronie ściany. Na Vänern mogły być schody morskie z dokiem. Na wschodzie znajduje się rafa Hindenów i ruina Jarlehus na Kållandsö, nie było również Läcköborgen. Na wschodnim wybrzeżu Vänern był burżuazyjny Aranäs i Amneholm w Gullspångsälven. W Värmland na północy byli burżuazyjni Edsholm i Saxholmen. Erik Kettilsson Puke był w drugiej połowie XIV wieku nie tylko mistrzem Dalaborg, ale także w Amneholm i Edsholm. To sprawiło, że Vänern jego klacz nostrum, morze własne, które ułatwiło transport, a także kontrolę handlu i podatków.

Handel z północy Värmland przeszedł przez Klarälven nad Vänern na południe do rzeki Göta i Lödöse. Lurö znajduje się w środku jeziora i może służyć jako miejsce do przeładunku towarów. Zimą, gdy lód znajdował się nad jeziorem, łatwiej było tam podróżować niż na krętych, wydrążonych drogach na lądzie. Drogi były oznaczone ruszami i były obsługiwane sankami. Tam, gdzie były niespokojne czasy, zbroja mogła zostać przeniesiona, by poprowadzić wrogów na cienkim lodzie. Trasy na lodzie zostały odziedziczone od ojca do syna, aby utrudnić ludziom podróżowanie po nieoznaczonych drogach.

Jedna z niewielu legend o Dalaborgu mówi nam, że w ustach Dalbergsåna żyła kiedyś królowa, która była bardzo okrutna dla jego poddanych. Złączyli się i umieścili królową w powozie, który był napięty z sześciu koni i prowadził ją wykonywania góry. Wciąż widać samochód przy niskiej wodzie. Na najbardziej oddalonej sekcji Slottskullena jest kilka pęknięć, podobnie jak ślady kół.