Finnsboskogen, Naturreservat

Finnsbogogen jest rezerwatem lasu położonym obok rzeki Sennan. Na zboczach do rzeki rośnie leśny las. W lesie nad stokiem dominuje dąb. Nie ma oznakowanych stawów w okolicy, ale nad stokami jest eskalowana ścieżka do chodzenia.

Odwiedzający, którzy znajdują Las mieszkalny może korzystać z roamingu w odosobnionym obszarze i tylko usłyszeć dźwięk ptaków paragony i trick wiatr w drzewach. Istnieje również możliwość zobaczenia ptaków lub badania mchów i porostów. W zboczach, grunt jest mokry i jest dość trudno dostać się do Sennanån tej drogi. W północno-wschodniej części zbocza, jednak, ziemia jest nieco suchsza, tutaj można zejść, jeśli masz gumowe buty. Istnieje również droga do Sennanån, bezpośrednio na wschód od limitu rezerwy, która prowadzi do cieku wodnego.

Suchy i mokry na stokach

Na stokach jest wystawny i mokry. Dzieje się tak, ponieważ woda źródłowa przenika z ziemi. Woda zalewa i w niektórych miejscach jest również zbierana w glebie i staje się mokra, miękka i twarda. To wzniosłe i mokre środowisko ma ogromne znaczenie dla zwierząt i roślin leśnych. W Finnsbogogen gatunki żyją jak mchy i mchy cienie. To sygnał, który pokazuje, że to cenny las.

• Cenne mozy

Obok Sennanån są również oer laves, które mają bardzo wysoką wartość sygnału dla alskogar w południowo-zachodniej Szwecji. Las shakmossa, lakiera, pisklęta skrzypcowe, zawstydzający, niebieski mech i śmiały jedwabny mech są inne ciekawe gatunki, które znajdują się również w okolicy. Obok rzeki rosną również kwitnące zioła, takie jak szczotka miednica, schody i wkłady. W rezerwacie żyją kruki, jest to gatunek ptaków, który jest sklasyfikowany jako ściśle zagrożony. Kruk jest zależny od starszych, zróżnicowanych lasów ze starszymi drzewami i martwym drewnem.

Historia lasu

Pod koniec XVI wieku dolina wzdłuż Sennan była otwartym krajobrazem z łąkami i pagórkami. W tym czasie, obszar był częścią rzeczy Earthbo w skarpecie Enslöv. W północno-zachodniej części rezerwatu istnieje niższy próg uprawy. Te szyny mówią nam, że ziemia została użyta jako pole. Kiedy starzy rolnicy oczyścili pole, usunęli kamienie, które leżały na drodze uprawy i włożyli je do nitki. Z pomocą koronki, łopaty i siły ręcznej, kamień został od dawna odłamany od gruntów ornych.

Zakład się zatrzymał i las przejął kontrolę.

Pod koniec XIX wieku i na początku XX wieku obszar ten składał się z rzadkiego lasu liściastego, a w lesie zwierzęta poszły na przynętę. W drugiej części XX wieku obszar przestał być wykorzystywany jako lęk i pastwisko, a od tego czasu las stał się gęstszy i gęstszy.