Silforssågen, Långhed

• Silforssetten development from the 1880 * *
• Silforssetten development from the 1880 * *

Hässjån jako część rozwoju społeczeństwa w Långhed zawsze było ważne i człowiek miał zdolność do zdobycia swojej mocy.

Pierwszy tartak w Silfors, w Silforsfallet, w Hässjaån, został założony w 1880 roku przez Per Andersson. Prawdopodobnie Per widzi możliwość przechowywania drewna, w jeziorze Sillen, więc pozostał mokry przed samą chwilą. 10 lat później sprzedał go właścicielowi domu Andersowi Olssonowi, nr. 4, oraz Jonowi Olssonowi, nr. 5, w Gäddvik Alfta.

W 1880 roku zbudowano flotę. W ramach tego, wiedza została zaproszona między innymi. Warmland, gdzie byli raftowani wcześniej. Dobrzy ludzie przyszli tu, aby pomóc nam wykorzystać rzekę do raftowania i uniknięcia drewna.

Pracownicy sezonowi przenieśli się do Långhed, a nowe kategorie zawodowe znalazły się w obszarze pracy zarobkowej. Oznaczało to wielkie zmiany dla regionu i nowych ludzi osiedlonych i rozwój dalej. Wieś Långhed została rozszerzona o mieszkalnictwo i rozwój społeczności rozpoczął się od biznesu, usługi, a nawet trzeźwości. Aby móc widzieć deski, moc sprawy Silfors została użyta przez koło wodne. Do zarządzania logami i deskami na szynach początkowo używano wózków ciągnionych ręcznie. Działalność w piłę toczyła się głównie od wiosny do jesieni między pracą w lesie.

Na początku 1908 roku piłę odbudowano i uruchomiono tartak Silfors AB. Kierownikiem był Olof Lindström. Na początku lat 20-tych firma była mocno obciążona dużymi długami, ale udało jej się dogadać z kredytodawcami, a potem było to kilka trudnych lat, aby piłę ponownie postawić na nogi. Od XX wieku do II wojny światowej, trudne lata gospodarcze dla Szwecji, a także dla przemysłu tartacznego. W 1938 roku w Hässjaån zbudowano elektrownię, a w 1940 roku rozkwitła piła między innymi do budowy 3 pieców węglowych do produkcji szkoły gazu genowego. Sztokholm i Uppsala były głównymi rynkami węgla. W czasie wojny, 1940- 41, piła stała nieruchomo i tylko węgiel został sprzedany.

W tym czasie firma dostarczyła również drewno średniodrzewne do Komisji Paliw, aby dostarczyć kapitał z drewna opalanego. Ta działalność była w Röstabo.

Aby wykorzystać rozlewy, żeberka, piece i wilki, w północnej części Hässjån zbudowano powodzie węglowe, które następnie sprzedano do zakupu. Ostatnia kolumna została zniszczona w 1958 roku.

Przemysł tartaczny rozkwitł w latach 50. XX wieku z wysokimi cenami drewna. W tym okresie, życie i ruch były wszędzie w Silfors głównie związane z pracą tartaku. Wiele osób pracowało przy pile ze wszystkim od prostych małych prac domowych do bardziej zaawansowanych prac, które wymagały wielkiej wiedzy i doświadczenia. W domu były domy zwane Kasern.

Pod koniec lat 50. XX wieku i w latach 60. XX wieku miała miejsce poważna modernizacja działalności, w tym przejście na obsługę ciężarówek w archipelagach oraz bardziej mechaniczne sortowanie przychodzącego drewna. Kolejny ważny krok w tym kierunku miał miejsce na początku lat 70. XX wieku, kiedy poczyniono znaczne inwestycje w dalszą modernizację przedsiębiorstwa. Niestety inwestycje te stały się zbyt uciążliwe i zakończyły się bankructwem w 1986 r. Dokonano kilku prób wznowienia działalności, ale wszystko skończyło się tym, że piła została przerwana w 1993 roku.