Dalaborg

Welkom in Dalaborg, een belangrijke plek in Zweden geschiedenis

Dalaborg werd opgericht in samenhang met koning Magnus Ladulocks zonen Birger, Erik en Valdemar. Dit laatste plande een westelijk Noors koninkrijk met bolwerken rond de zuidelijke Vänern met Lödöse als hoofdstad. De Erikskrönikan vertelt ons dat de boeren dag en nacht moesten werken aan het gebouw van het kasteel. Koning Birger viel Dalaborg hetzelfde jaar aan en er werd een vredesverdrag ondertekend. In 1308 werd het kasteel belegerd zonder succes door Noorse troepen.

Het kasteel werd aan het einde van de 14e eeuw beheerd door een van de belangrijkste mannen van het land, Marshal Erik Kettilsson Puke. Hij sloot zich aan bij de twaalf Zweedse grootse belofte van trouw door Drottning Margareta van Denemarken en Noorwegen, die hier plaatsvond op 22 maart 1388, waardoor Margareta koningin van Zweden werd.

De ontevredenheid over onder andere de uitoefening van de macht van de Deense strijdkrachten in Zweden onder koning Erik van de regering van Pommern leidde tot Engelbrektsfejden en Dalaborg werd verbrand en vernietigd in 1434. Zijn naam was Palle Joansson en was Deens. Het kasteel werd nooit herbouwd en zoals op vele andere kasteelplaatsen in Zweden werden de omliggende stenen en andere bouwmaterialen uit de ruïne gehaald. Dalsland heeft in de Middeleeuwen geen andere kastelen gehad dan Dalaborg, maar er zijn wel versterkte stormboerderijen bekend.

Rechts van de weg naar de borgruin zijn resten na een metselwerk. Het metselwerk is uitstekend op een kaart uit 1781, maar het is onzeker wanneer het werd gebouwd.

De site is onderzocht in de jaren dertig en verder aan de rand zijn er verschillende borden die het kasteel en zijn plaats in het landschap van Vänern beschrijven.

Terrain as Defense

Bij de bouw van een defensiefaciliteit werd het terrein gebruikt om de aanvaller zo moeilijk mogelijk aan te vallen. Vaak werden de kastelen gebouwd op een natuurlijke hoogte, waar het gemakkelijk is om neer te schieten tegen de aanvaller terwijl hij moet aanvallen omhoog. Natuurlijke steile stups, water of wetlands werden gebruikt om te beperken waar en hoe de aanvaller kon bewegen naar het kasteel. Als er geen natuurlijke hoogten of obstakels, deze konden worden gebouwd met mankracht, maar het was een tijdrovend en duur proces, zodat het landschap werd gebruikt zo goed als het kon om de bouw te vergemakkelijken.

Dalaborg lag met drie kanten aan de Vänern aan de rand van Slottskullen. Het einde wordt gescheiden van het vasteland door het ravijn waar je nu staat. Het ravijn vormt een natuurlijke gracht die gemakkelijk te verdedigen is vanaf het plateau hierboven, hier ook sporen na een schelp gevonden. Volgens archeologische opgravingen ging de weg naar het kasteel in de gracht en werd geplaveid. Een aanvaller moest zich langs het plateau bewegen waar de verdedigers stenen op konden gooien of met armborstels, pijlen of vroege kanonnen konden afvuren. Omdat het kasteel op de berg gebouwd was, was het ook niet mogelijk voor een aanvaller om in te graven, wat gebruikelijk was voor langere belegeringen. De bochtige weg en het heuvelachtige terrein maken het moeilijk om grotere belegeringsmachines te ontwikkelen zoals metselwerkbakken naar het kasteel. Het landschap rond het kasteel werd zeker onthuld op bomen en ondervegetatie om een vrij vuurveld voor de verdedigers van het kasteel en de mogelijkheid om de aanvallers op de lange termijn te zien.

*Block House * *

Je staat alleen voor Dalslands middeleeuwse borgruin. De zonen van koning Magnus Ladulock; de hertogen Erik en Valdemar bouwden in 1304 Dalaborg, die later werd afgebroken tijdens de Engelbrekt-opstand in 1434.

In de jaren dertig werd een archeologisch onderzoek van het kasteel en een restauratie van de ruïne uitgevoerd. Het onderzoek vond duidelijke sporen van brand in de grond, waaruit bleek dat het beleg van het kasteel in 1434 gewelddadig was.

Het hoofdgebouw kan een zogenaamde blokhuis geweest zijn en bestond uit een ommuurde begane grond met een houten constructie met turf daken op de top. Het huis werd zo gebouwd dat het gedeeltelijk de rots als fundering gebruikt en daarom waren alleen muren nodig voor het noorden en westen. De muren hadden sporen van kalk, wat erop wijst dat ze gepolijst waren. Een reeks van steekgaten in de muur zijn waarschijnlijk sporen van de verankering van de houten bovenbouw. Een schietpartij galerie kan langs de zijkanten van het kasteel waar de verdedigers de aanvallers kunnen ontslaan met armborstel of zoals Charles Chronicle schrijft over de vernietiging van het kasteel in 1434; met wapens, waarschijnlijk vroege hand kanonnen.

De tuin is omringd door wallen aan drie kanten en in het oosten wordt beperkt door een stenen-gecodeerde helling voor de gevel van de bail. Tussen de walvis en de gevel werd een dikke laag gevonden die opgeblazen werd. Een theorie is dat dit was om aanvallers te voorkomen, omdat het gebied van klei kon worden nat naar beneden en maken het erg glad en dus moeilijk om de muur te benaderen.

Bij de opgravingen in de jaren dertig, bedevaarten, sporen, wildbakjes, diverse gebruiksvoorwerpen, evenals enkele scherven uit de Rijn stenen goederen. In 1994 werd de ruïne gerestaureerd en voorzien van nieuwe wandbekledingen.

** De wereld

Dalaborg had een strategische positie bij Friends met communicatie met de rest van West-Zweden. Ten zuidwesten van de bourgeoisie ligt Qvantenburg, oorspronkelijk een bevoorradingsbedrijf voor Dalaborg. Söderut op Dalbergs drempel was een marktplaats met Vänerns beste natuurlijke haven, die in 1508 voor het eerst in schriftelijke bronnen werd genoemd. Op de marktplaats besloot Charles IX een stad te bouwen om de handel te controleren en de grenshandel met Noorwegen tegen te gaan, maar de plannen werden nooit gerealiseerd, aan de andere kant begon de bouw van een koninklijke binnenplaats.

Het meer was niet alleen een belemmering voor een aanvaller, maar het meer was ook een kans om te communiceren met de rest van het westen van Zweden. Het water rond de rand is te ondiep om per boot toe te voegen, behalve op één plaats, aan de noordkant van de muur. Er kan een marinetrap zijn met een dok om vervoer op de Vänern mogelijk te maken. Rechts in het oosten is Hinden's rif en de ruïne Jarlehus op Kållandsö, er was ook Läcköborgen. Aan de oostkust van Vänern waren de burgerlijke Aranäs en Amneholm in de Gullspångsälven. In Värmland in het noorden waren de burgerlijke Edsholm en Saxholmen. Erik Kettilsson Kots was in de tweede helft van de 14e eeuw niet alleen de meester van Dalaborg, maar ook in Amneholm en Edsholm. Dit maakte Vänern zijn merrie nostrum, een eigen zee die het vervoer en de controle van handel en belastingen vergemakkelijkt.

Handel vanuit het noorden Värmland ging via Klarälven over Vänern zuid naar de rivier de Göta en Lödöse. Lurö is gelegen in het midden van het meer en kan hebben gediend als een plaats voor de overlading van goederen. In de winter toen het ijs op het meer lag, was het gemakkelijker om erheen te reizen dan op de kronkelende holle wegen op het land. De wegen waren gemarkeerd met borstels en ze werden bediend met sleeën. Waar de moeilijke tijden waren, kon het pantser verplaatst worden om vijanden op dun ijs te leiden. De routes op het ijs werden geërfd van vader op zoon om het moeilijk te maken voor mensen om te reizen op ongemarkeerde wegen.

Een van de weinige legendes over Dalaborg vertelt ons dat in Dalbergsån's mond er ooit een koningin leefde die erg wreed was tegen zijn onderdanen. Ze voegden zich bij elkaar en zetten de koningin in een koets die gespannen was met zes paarden en reed haar de berg uit te voeren. Je kunt de auto nog steeds bij laag water zien. En op Slottskullen zijn er een paar gelijke scheuren, net als wielsporen.