Trakthyggesbruk, Skinnskatteberg - Färnaleden

Trakthyggeschruk

Trakthyggesbrukets idee is dat het gebruik van het bos moet leveren hout in een gelijkmatig tempo in de tijd. Dit geldt zowel voor onroerend goed als voor regionaal en nationaal niveau. Dit betekent dat een boseigenaar eigendom is verdeeld in gebieden die geleidelijk uit de verjonging in een opeenvolging van jaren. Een regio kan, afhankelijk van de eigendomsvoorwaarden, zich uitstrekken van enkele hectaren tot tien hectare of meer. Een hectare is 10.000 vierkante meter, wat overeenkomt met een oppervlakte van 100 x 100 meter. Elk gebied wordt afgesneden wanneer het bos als economisch volwassen wordt beschouwd. De gemiddelde tijd die nodig is voor het bos op de woning om het logo wordt genoemd circulatietijd. In ons deel van Bergslagen is de duur van de omlooptijden gedaald van ongeveer 80 tot 100 jaar, een paar decennia geleden, tot de huidige 60 tot 80 jaar. De redenen hiervoor zijn verschillende, bijvoorbeeld, herbeplanting na het oogsten is geëvolueerd, door de groeiende planten steeds effectiever over de jaren. Het doel van de tractormolen is houtrijke relatief homogene bosbestanden met een kleine diameter verspreid over boomstammen tijdens de verjonging nederzetting, ook wel de stopzetting genoemd.

*Training the history of the cottage *

Trakthyggesbruk werd in 1700 in het huidige Duitsland ontwikkeld op grote boseigenschappen. In Zweden was er een tekort aan hout in grote gebieden, vooral waar berggebruik plaatsvond, zoals hier in Skinnskatteberg. In de Riksdag waren er discussies over deze problemen aan het eind van de 18e eeuw. In 1848 startte het bosonderwijs in Bysala ten zuiden van Färna via de Brukssocieten. In de bossen kregen we een trakhyggesepok in de late 19e eeuw. In het begin van de 20e eeuw pleitten verschillende mensen voor andere vormen van oogsten, en het gebruik van trakhygges daalde in omvang. De wereldoorlogen en de moeilijkheden om de groeiende steden te ondersteunen, de behoefte aan geïmporteerde steenkool voor verwarming en transport zorgden voor een grotere vraag naar energie. De benodigde hoeveelheid hout leidde tot grootschalige oogst en de tractormolen sloeg op grote schaal door. Het bosbeleid was bedoeld om ervoor te zorgen dat het gebruik van tractie en de maatregelen ervan normatief werden. Gedurende enige tijd werd bosbeheer gereguleerd om verschillende maatregelen te forceren. Maar na de laatste herziening van de Forest Care Act, werd het veld opengesteld voor verschillende manieren om bossen te beheren en te beheren.

Trakthyggesbruket's zorgcyclus

Tijdens een baan zijn er een aantal maatregelen. Dit zijn:

Replanning betekent dat de komende verjonging en herbebossing gepland zullen worden. Het bepaalt ook hoe de volgende bosgeneratie gerelateerd zal zijn aan de verspreiding van boomsoorten en meer. Binnen het oogstgebied wordt zogeheten aanpassing van de stand uitgevoerd, wat betekent dat variaties in het komende bestand kunnen worden bevorderd. Voorbeelden hiervan zijn dat zelfgescheiden glazen berk de keuze van bomen in vochtige partijen kan worden.

Markbereiding vergemakkelijkt verjongingswerk en verhoogt de overleving onder boomplanten.

Planten kunnen zich op verschillende manieren vestigen. Dit zijn: planten (lengte en spar) of zaaien (lengte) of zelfverjonging onder zaad (lengte). Een methode die ook optreedt in vorstgevoelige plaatsen is om verzwarende berken te gebruiken om een sparrenbestand vast te stellen dat kan bestaan uit geplante planten maar ook bestaan uit zelfgescheiden sparren.

De reling betekent dat het aantal planten of stammen wordt gereguleerd volgens de voorwaarden van het bestand. Verlichting vindt plaats op boomhoogten onder ongeveer 4 meter. Hardy chips kunnen meer stammen en hogere houten volumes dan zwakkere chips kunnen dragen. Bij het opruimen worden ongewenste stammen verwijderd, maar het hout, dat zeer geklemd is, blijft op de site om te worden afgebroken.

Gallringen betekent opeenvolgende outputs van het bestand zodat de resterende stammen zich kunnen ontwikkelen en ruwer kunnen worden. Het hout wordt geacht te zijn als pulp of clentimmer.

Verjonging kappen betekent dat de meeste bomen worden verwijderd. Het grootste deel van het hout wordt zagerijen die worden verscheept naar zagerijen voor verwerking. Klenvirket, ook wel pulphout genoemd, gaat naar de pulpmolen voor het afschilferen en koken. Er gaat ook in een later stadium dat deel van de stam van de zagerijen die niet plank of planken zijn geworden. Van onze jaarlijkse houtoogst verandert ongeveer de helft van het hout in plank en plank, terwijl een gelijke hoeveelheid grondstof wordt voor de pulp- en vezelindustrie.

** Economie van het vervoer* *

De dak thygge molen met zijn hoge houtconcentraties en relatief kleine dimensionale spreiding tussen de bomen heeft geprofiteerd van de technologische ontwikkeling die op zijn beurt is beïnvloed door de problemen van de mechanisatie. In tegenstelling tot veel concurrerende landen op de markt is de Zweedse bosbouw niet afhankelijk van subsidies. Rationalisaties hebben de kosten historisch met ongeveer 2% per jaar verlaagd. Dit is geleidelijk gebeurd door middel van technologische innovatie of verandering van werkmethoden. De prijs van goederen is echter niet zo gestegen als men had gehoopt. De prijslijsten voor hout bepalen sterk hoe bossen worden beheerd. Echt grove stam kan vandaag slechter betaald per kubieke meter dan de licht clencher stammen die zagerijen willen. Wanneer de boomstam diameter in de borsthoogte groter is dan 40 cm, zijn ze dicht bij de afmetingen waar de prijzen worden negatief beïnvloed door de technische logistiek van de zagerijen.

*De milieu-impact van de hydraulische molen *

Tracthyggesbruket heeft een zeer sterke impact op het milieu. De hydratatiefase houdt een radicaal verhoogde zonnestraling in, waarbij sommige soorten profiteren terwijl andere worden benadeeld. Voorbeelden van soorten die vaak worden vastgesteld op verjongingsoppervlakken zijn gras en daardoor ook grazen dieren. De aanwezigheid van lingon en bosbessen rijst is favoriet op vele chips. Sorry aandelen en hun roofdieren toenemen op de beker. Schaduwbehandelende organismen zijn over het algemeen benadeeld, met hen behoren tot versheid mos en vele vaatplanten. Er zijn soorten die lange continuïteit van schaduw nodig hebben om zich te vestigen. Andere soorten, waaronder degradeerders, profiteren van blootstelling aan de zon.

Lange tijd tot voor kort was het gemakkelijk om problemen met boswater aan te pakken. Dit gaat niet alleen over waterlopen, maar ook over grondwater en zijn chemie. In de eerste helft van de 20e eeuw werden bosgronden verdeeld om de houtproductie te verhogen. Het wegennet van de bosbouwnetten is sterk gegroeid en werd niet altijd als milieuaspecten beschouwd. Nu zijn dergelijke tekortkomingen opgelost, maar er moet nog veel gebeuren.

Het publiek, dat in de 20e eeuw steeds meer verstedelijkt is geworden, werd de kans om met de eigen auto het landschap op te gaan. Een milieubelang begon zich voort te planten en diverse discussies over bosbouwpraktijken ontstonden in de media. Non-profitorganisaties kregen een lidmaatschapstoestroom. Voorbeelden van onderwerpen die aan de orde kwamen waren: het Kalhygge-debat (1970), het debat over hormoslytica voor chemische bladeren (1980), bebossing van voormalige weide- en hagedissengebieden (1980) en zorgen over de dood van bossen door verzuring (1990). Het werk van de bosbouw en de landbouw met verwerking (genetische verandering) van zaad en plantaardige materialen is geventileerd in het begin van de 21e eeuw. Er zijn meer conflictgebieden. De meest recente is de rol van het bos voor de langetermijnopslag van steenkool. Hier zouden sommigen beweren dat de eigenlijke hyggefase het probleem is, terwijl anderen wijzen op de totale houtvoorraad in het land verdubbelde de laatste honderd jaar en dat dit gekoppeld is aan de tractorfabriek.