Kyrkbergen och Gubbängen

De helling stijgt steil omhoog en we klimmen zowel voorraad als steen om tot boven te komen. Het is belangrijk om je tong recht in je mond te houden bij het navigeren tussen reusachtige korrels, gedroogde vlammen, mos-geklede blokken en mysterieuze rotsen.

Sommige granaten zijn afgebroken in het midden en staan als schoorstenen omhoog vanaf de heuvel. Aan de linkerkant bij het klimmen zal een meer bladerige gebied met laat geteelde eiken en lonen. Op een aantal boomstammen groeit het groene bladerige longlof in uitstekende sjok. Lunglaven wijst op lange continuïteit van oud hardhout. Het gedijt in gebieden met goede lichttoegang en hoge vochtigheid, een omgeving waar er veel te vinden is in Kyrkbergen. Naast de longbladeren zijn er een groot aantal soorten die aantonen dat de natuurlijke waarden hoog zijn.

Er is geen gemarkeerd pad zodat je de weg naar de steile helling kunt kiezen. Links blijven is een tip. Waar de Kyrkbergen zijn naam heeft is niet moeilijk te begrijpen als je boven op de berg staat. Vanaf hier kunt u de kerk van Åtvidaberg zien, iets meer dan een halve kilometer verderop. Terugdraaien is net onder Kyrkbergen stijl een altaar waar, onder andere, het kleine fijne wol poeder groeit. Gullpudra groeit in sumpy bossen, vaak op beken of waterlopen. Tijdens de bloei heeft het steunblad een schitterende gele groene kleur. De mossen gaan ver naar de boomstammen en liggen als pluizige dekens over de stenen. Een kleine bekkenwijn gaat naar beneden in de kar vanuit een hoger gelegen gebied.

Als je naar de andere kant van de grindweg gaat, zie je hier de resten van de Gubbängen. Dit bladergebied werd eerder gebruikt als pier en beteshage. De flora, ruige gedoe boeketten en sommige bomen die eerder zijn gehamerd roddel over voormalig landgebruik. Het is veel gemakkelijker om rond te wandelen.